Klaar voor de Lintloop Max

Er zit weer een weekje hardlopen op. Maandag stond de 5 kilometer op het programma. Ik had echt het gevoel dat het heel erg slecht ging, het ging zo ontzettend zwaar. Na 3 kilometer kwam ik erachter waarom, ik was een heel dik persoonlijk record aan het lopen. Mijn record ging er met dik 3 minuten aan. Voorheen had ik de 5 kilometer nog nooit onder de 35 minuten gelopen. Nu kwam ik erg dicht in de buurt van de 32 minuten.
Donderdag stond er iets meer dan 8 kilometer op het programma. Inclusief intervals. Aangezien ik nog nooit zo ver had gelopen zag ik er verschrikkelijk tegenop. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet alle intervals braaf heb gedaan, maar uiteindelijk heb ik het helemaal uitgelopen.
Vandaag stond weer de 8 kilometer op het programma. Eigenlijk ging het heel erg goed. Ik heb voor de 8 kilometer een leuke nieuwe route ontdekt die bijna helemaal langs het kanaal loopt. Ik was uiteindelijk misschien iets te langzaam begonnen, maar ik ben al blij dat ik nu 8 kilometer uit kan lopen. Mijn tijd was 54.17, maar dat kan dus nog iets sneller. En het belangrijkste is dat ik nu ook klaar ben voor de Lintloop Max in Vleuten, begin november, waarvoor ik me heb ingeschreven. Deze is 5 Engelse mijl (+/- 8 km)

klaar voor de Ladies Run

Nog steeds in Den Haag. En vandaag stond de 6,4 kilometer op het programma. De vier Engelse mijl dus, de afstand die ik over een maand ook ga lopen bij de Ladies Run in Amsterdam. Met mijn gloednieuwe knalroze fluoriserende sokjes aan ging ik op weg. Normaal gesproken loop ik altijd door de duinen in Den Haag. Er is ook een route door het bos, maar een rondje is dan maar 1,5 kilometer, dus voor lange afstanden schiet dat niet zo op. Mijn plan was dus om door de duinen te rennen, maar dan deze keer niet richting Scheveningen maar richting Monster. Probleem met in de duinen rennen is, dat je eerst een gigantische heuvel op moet, om er te komen. Vandaag besloot ik eens een andere route te nemen en al voor de heuvel een fietspad in te slaan. Dot bleek een goede zet, want deze weg was helemaal niet stijl, maar liep in een keer gewon geleidelijk aan naar Kijkduin. Daar heb ik langs de boulevard gerend en nog via wat leuke bospaadjes. Echt een superleuke route. En het hardlopen ging ook goed. Deze route ga ik zeker onthouden. En als ik straks wat langere afstanden kan rennen, dan kan ik misschien eens naar Monster rennen. In elk geval heb ik de 6,4 kilometer zonder te wandelen uitgerend en daarna had ik zelfs nog energie over. Mijn tijd was dan ook niet de allersnelste (46 minuten), maar goed ik kom van ver, dus ik was best tevreden met mezelf. En ik ben in elk geval klaar voor de Ladies Run. Het zou mooi zijn als ik die in elk geval, net als vorig jaar binnen de drie kwartier kan lopen.

De duinen

Vanwege mijn verjaardag zit ik een paar dagen in Den Haag. De hardloopschoenen moesten mee, want ook in Den Haag moet er hardgelopen worden. Vandaag stond er 4,8 (daar maak ik meestal 5 van) km op het programma. Dit is 3 Engelse mijl. Nu loop ik als ik in Den Haag ben meestal door de duinen. Vandaag begon al goed, ik kon nergens goede sportsokken vinden. Dus dat werd lopen met gewone sokken. Ik kan zeggen dat dit niet het grootste succes ooit was. Mijn schoenen zaten nu toch enigszins wiebelig. Daarnaast had ik al snel last van zware benen. Dit zal komen door de twee pittige fitnesstrainingen die er de afgelopen twee dagen op het programma hadden gestaan. Vooral die van dinsdag was tamelijk hilarisch. Allemaal onmogelijke oefeningen, waarbij je dan bijvoorbeeld op een arm en een been moet leunen met gewichten in je armen en dat soort dingen. Ik ben denk ik een keer of vijf spontaan omgedonderd. Dit is overigens nog niks vergeleken bij de yoga-oefeningen die me morgen weer te wachten staan, die zijn sowieso anatomisch onmogelijk, maar ik vermaak me prima met zolang mogelijk proberen tot ik weer omval.
Terug naar het hardlopen, het lopen door de duinen ging vandaag echt extreem zwaar, het was ook tamelijk benauwd. Ik moet zeggen dat ik ook niet de gehele 5 km heb hardgelopen, ik heb ook nog een stuk gewandeld.Uiteindelijk heb ik de 5 km gelopen in 35.25 wat toch nog bijna een halve minuut sneller is dan vorige week. Maar toen heb ik natuurlijk een hele tijd gewoon stil gestaan, zonder dat ik het doorhad. Uiteindelijk mag ik niet ontevreden zijn met mezelf. Zaterdag staat de 4 Engelse mijl op het programma. Een mooie graadmeter voor de Ladies Run in september.

In het water gevallen

Vandaag stond de 5 kilometer (of eigenlijk 4,8) op het programma. Het begon goed, maar ineens begon het verschrikkelijk te plenzen. Nu vind ik regen tijdens het sporten helemaal niet erg. Ik vind het juist best fijn die afkoeling. Het probleem is echter dat mijn telefoon (zoals alle telefoons) helemaal niet van regen houdt en ik had geen zakken. Ik probeerde nog om mijn programma op pauze te zetten en dan het scherm te locken, maar dat ging allemaal niet en ondertussen begon het steeds harder te regenen. Gelukkig was ik net langs een gebouw met afdak gekomen, dus daar ben ik maar snel naar terug gesneld. Toen ik onder het afdakje stond, bleek dat mijn hardloopprogramma zichzelf had afgesloten. Vervolgens startte hij zichzelf weer op, maar het gedeelte dat ik tot nu toe had gelopen was niet bewaard. Uiteindelijk bleek dat je het scherm alleen kunt locken als het programma loopt (en dus niet op pauze staat). Net toen ik het programma opnieuw had aangezet werd ik afgeleid door een mevrouw die haar hondje kwijt was. Na een minuut ofzo, bedacht ik dat mijn programma natuurlijk al liep en dat ik zo natuurlijk nooit mijn beste resultaat zou verbeteren. Gelukkig liep ik dezelfde route als woensdag, dus wist ik ongeveer hoeveel 5 kilometer was. Maar ik kan de resultaten natuurlijk niet vergelijken nu. De laatste 3,2 kilometer liep ik echter in 21.17, bijna een minuut langzamer dan de 3,2 van maandag. Maar dat is vanwege alle avonturen onderweg natuurlijk niet heel erg verwonderlijk.

Nee he, niet weer...

Vandaag was het weer hardlooptijd, er stond 4.8 km. op het programma. De eerste kilometers gingen prima. Maar toen kreeg ik vanuit het niks ineens een enorme stekende pijn in mijn knie. Heel irritant, want ik heb wel genoeg knie ellende gehad de afgelopen jaren. En het gekke was, dat het ook nog mijn verkeerde knie was, of mijn goede knie, dat is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. In elk geval was het niet de knie waar nog ergens een kapotte meniscus verstopt zit. Helaas moest ik toch even stoppen met rennen, want ik wil natuurlijk niks forceren. Ik wilde in elk geval even kijken of het na een tijdje weer beter zou gaan. Dus ik heb een paar honderd meter even gewandeld en ben daarna weer gaan rennen. Daarna ging het gelukkig beter en heb ik mijn ronde af kunnen rennen. Uiteindelijk heb ik 5 kilometer gerend in 35,51 en daar ben ik echt niet zo heel ontevreden over.

weer een nieuw schema

Ik ben toch weer terug over gestapt op Nike+ Vooral het feit dat je hiermee al zonder al te veel problemen kunt gaan lopen, terwijl je nog geen goed gps bereik hebt, vind ik een groot voordeel. Mijn telefoon pakt soms pas na een kilometer een fatsoenlijk gps signaal op en het is nogal irritant dat je dan kunt beginnen met hardlopen. Goed Nike+ geeft meestal voor die eerste kilometer ook geen accurate data, maar het eindresultaat klopt dan over het algemeen wel. Bij een nieuw (oud) programma, hoort ook weer een nieuw trainingsschema. Ditmaal speciaal eentje van Nike+. Het grote voordeel van dit schema is, dat dit schema ook trainingen van de Nike Traingsclub app (fitness) hierbij integreert. Zo moest ik vandaag hardlopen en dan moet ik morgen een fitnessschema doen, dan woensdag weer hardlopen en donderdag yoga etc.
Heel ideaal.
Eerste dag van een trainingsschema, dat betekent meestal lekker rustig beginnen. Vandaag stond 2 Engelse mijl = 3,2 kilometer op het programma. Ondanks dat ik echt helemaal kapot was, heb ik best aardig gelopen vandaag. 3,2 km in 20 minuten is voor mijn doen echt niet slecht. Hopelijk kan ik met behulp van dit schema mijn tijden nog wat meer verbeteren.

Hai Sorana

Gisteren stond mijn favoriete tennisster eindelijk (weer) eens in de finale van een WTA toernooi. Nadat Sorana Cirstea (niet Tsjiersteea, niet Sirsteea, maar Kirstèa)al verschillende top-tienspelers naar huis had gemept, mocht ze nu in Toronto aantreden tegen Williams. Niet dat ik Sorana ook maar enige kans gaf tegen Serena. Zoals Cirstea na afloop zei: "we hebben niet voor niks een ranglijst en zij staat niet voor niks bovenaan." Er kan er maar een de beste zijn en dat is Williams. In de eerste games begon een niet eens zo goed spelende Williams al snel mici (Roemeense gehaktworstjes) te maken van Cirstea. Maar de Australische coach van Cirstea had al eerder dit toernooi furore gemaakt met zijn peptalks. Dus na een korte break kwam Cirstea snel terug. Helaas bleef dit niet lang zo duren, waarna Williams heel gemakkelijk in twee sets won. Het gevolg was tranen met tuiten bij Cirstea en bij haar Roemeense coach. Maar zoals Williams al opmerkte Cirstea is nog maar 23 en heeft nog een hele toekomst voor haar.

Verder vraag ik me nog altijd af waarom zoveel mensen een hekel aan Williams hebben. Goed ze speelt niet het mooiste tennis, maar ze staat toch al jaren aan de top. Ze heeft meestal een vriendelijk woordje over voor al haar tegenstanders en ze lijkt me hierin heel oprecht.

De Roemeense dames doen het in elk geval goed in het tennis. Nadat Halep (slechts 22 jaar) dit jaar al drie(!) toernooien op haar naam wist te schrijven, heeft nu Cirstea grote indruk gemaakt. Hopelijk kunnen de dames het ook nog waar maken op de US open en zo een mooi tennisjaar nog mooier afsluiten.

De marathon

Terwijl men in Europa ruziet over het wel of niet gaan naar de Olympische Spelen in Sotsji zijn de wereldkampioenschappen atletiek in Moskou zowat geruisloos van start gegaan. Blijkbaar heeft niemand er problemen mee dat er in het homofobe Rusland nu een paar dagen heel hard gerend wordt.

Vanmorgen stond de marathon voor vrouwen op het programma. Normaal gesproken zap ik daar zo snel mogelijk voorbij. Maar nu ik zelf aan hardlopen doe, vond ik het toch wel interessant om eens te bekijken. Op dezelfde manier, waarop ik altijd de Tour de France kijk: met de studieboeken op schoot. Dat dan weer wel.
Ondanks dat de route nog al saai was, steeds hetzelfde rondje van vijf kilometer langs de rivier de Moskva, was de wedstrijd zelf wel heel leuk. Meteen aan het begin liep de Italiaanse Straneo weg. Zij bleef de hele wedstrijd vooraan samen met een groepje andere koplopers. Straneo gaf het tempo aan, de rest volgde. Bij de kopgroep kwam na een tijdje ook titelhouder Kiplagat, die zich eerst nog wat gespaard had. Dit bleek uiteindelijk een goede tactiek geweest te zijn. De laatste kilometers liepen zij en Straneo nog met z'n tweeën. En zo'n anderhalve kilometer voor de finish liep Kiplagat weg bij Straneo om uiteindelijk 14 seconden voor Straneo te finishen. Een zeer knappe prestatie van Kiplagat die nu de eerste vrouw is die twee keer wereldkampioen wordt op de marathon. Maar toch zeer jammer, want na haar dappere race had ik Straneo zo veel meer gegund. Hopelijk komt dat nog een keer.

Het was in elk geval zeer interessant. Ik denk dat ik vaker de marathon ga kijken. Met de studieboeken op schoot, dat dan weer wel. En het zou leuk zijn als ik mijn eigen hardlooptijden dan zodanig verbeterd heb, dat ik niet meer slechts vijf kilometer loop in de tijd waarop deze dames er tien lopen.

Nog geen Kiplagat

Vroeger was ik met warm weer altijd zoveel mogelijk binnen en zag ik liefst zo min mogelijk zon. Tegenwoordig ben ik heel blij met mijn balkonnetje en ga ik soms zelfs zo nu en dan naar het strand, maar tijdens het hardlopen merk ik dat ik toch nog steeds niet echt hittebestendig ben.

Nu had ik vandaag mijn portie zon sowieso wel gehad. Met werk had ik al de hele dag in het park gezeten met 15 blonde, oh zo schattige, maar ook oh zo ondeugende jochies. Volgens het hardloopschema moest er echter ook nog hardgelopen worden. Dus dat deden we dan maar. Ik moet zeggen dat ik ondanks een hele dag buiten doorgebracht te hebben, toch best wel schrok van de muur van hitte die me toesloeg toen ik buiten kwam. Maar ach, in Kenia rennen ze elke dag in nog hetere temperaturen, dus dan moet ik het ook wel aankunnen toch? Nou, niet dus. De eerste twee kilometer gingen nog wel, maar toen midden in Kanaleneiland kon ik echt niet meer. Ik heb daarna denk ik echt bijna een kilometer gewandeld. Ik heb toen nog wat kleine stukjes gerend, maar nadat ik koude rillingen kreeg (raar toch met 30 graden) en mijn beha als een gek begon te steken, hield ik het toch echt maar voor gezien.

Samenvatting: 4.8 kilometer in 38.57 ouch.

Sorry Nederland, de marathon op de Olympische Spelen zit er voorlopig nog niet in.