Het mooiste toernooi van allemaal

Vandaag is het leukste grandslamtoernooi van het jaar weer begonnen. Voor mij geen aardbeien met slagroom, geef mij maar opspattend klei.Gravel blijft gewoon de mooiste en fijnste ondergrond, jammer dat je er niks meer mee kunt, zodra het begint te regenen.

Het toernooi begon goed, nog voor ik terug was van het hardlopen had mijn favoriet bij de dames (Halep) haar eerste ronde partij al gewonnen.Toen ik de tv aanzette waren de twee Zwitserse toppers (voor de tennisleeks: Federer en Wawrinka) al ver gevorderd met hun partijen.Het meest opvallende aan de partij van Warinka is zijn kledingkeuze: waarom zou iemand willen spelen  in een broek die eruit ziet alsof ie uit een theedoek geknipt is? Verder wonnen beide mannen hun partijen vrij makkelijk.
De eerste wedstrijd die ik echt goed gevolgd heb was die tussen Sijsling en Gulbis. De eerste twee sets gingen vrij gelijk op, maar Gulbis was helaas veel effectiever dan Sijsling. In de spannende derde set was Ernest - vrouwen kunnen niet tennissen - Gulbis vooral bezig om zijn tegenstander, de scheidsrechter en het publiek tegen zich in het harnas aan het jagen. Het leidde uiteindelijk tot een tiebreak, die helaas verloren werd door Sijsling. Maar toch heeft Sijsling het niet slecht gedaan.
Daarna volgde een uitermate spannende partij tussen Pavlyochenkova en Safarova, die wel vooral spannend was omdat de dames op beslissende momenten strooiden met onnodige fouten. Uiteindelijk won Safarova toch nog in twee sets.
Net verliest Flipkens na een spannende wedstrijd in drie sets van Vesnina.
Hoogtepunt van de dag: Publiekslieveling (en terecht) Baghdatis die Ivan - ik sta alleen maar af en toe op een grandslam omdat ik mijn tegenstander 300 aces per wedstrijd om de oren sla, want verder kan ik namelijk niet tennissen - Karlovic naar huis sloeg.
Verrassing van de dag: Garcia - Lopez mag zijn koffertjes alweer inpakken, hij verloor in 5 sets van de Amerikaan Johnson.

Kortom, het was een mooie eerste dag. Ik ben zeer benieuwd naar morgen!

veel te warm

Vandaag stond er weer een 8 km op het programma. Ik was zeer benieuwd hoe het zou gaan. Ik mag vanwege een oogbeschadiging namelijk voorlopig geen lenzen in van de dokter en ik was doodsbang dat mijn bril zou gaan beslaan. Dat gebeurde niet, wel schrok ik echt van hoe fel de zon al stond en ik heb helaas (nog) geen zonnebril met glazen op sterkte. Daarnaast moest ik in het begin echt wennen, omdat alles even op en neer leek te bewegen tijdens het rennen. Gelukkig wende het snel, want ik moet zeggen dat ik er een beetje misselijk van werd. Uiteindelijk ga de bril dus niet echt problemen, maar het was wel weer heel erg warm. Ik was echt bang dat ik het niet vol zou houden. Gelukkig kon ik veel door de schaduw lopen en dan was het echt goed vol te houden. Ik stond ontelbare keren op het punt om op te geven, maar ik heb doorgezet. En uiteindelijk heb ik de 8 Km uit gelopen. Wel met de langzaamste tijd ooit. Maar dat maakt me niks uit. Ik ben evengoed trots op mezelf.

Klaar voor de Lintloop Max

Er zit weer een weekje hardlopen op. Maandag stond de 5 kilometer op het programma. Ik had echt het gevoel dat het heel erg slecht ging, het ging zo ontzettend zwaar. Na 3 kilometer kwam ik erachter waarom, ik was een heel dik persoonlijk record aan het lopen. Mijn record ging er met dik 3 minuten aan. Voorheen had ik de 5 kilometer nog nooit onder de 35 minuten gelopen. Nu kwam ik erg dicht in de buurt van de 32 minuten.
Donderdag stond er iets meer dan 8 kilometer op het programma. Inclusief intervals. Aangezien ik nog nooit zo ver had gelopen zag ik er verschrikkelijk tegenop. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet alle intervals braaf heb gedaan, maar uiteindelijk heb ik het helemaal uitgelopen.
Vandaag stond weer de 8 kilometer op het programma. Eigenlijk ging het heel erg goed. Ik heb voor de 8 kilometer een leuke nieuwe route ontdekt die bijna helemaal langs het kanaal loopt. Ik was uiteindelijk misschien iets te langzaam begonnen, maar ik ben al blij dat ik nu 8 kilometer uit kan lopen. Mijn tijd was 54.17, maar dat kan dus nog iets sneller. En het belangrijkste is dat ik nu ook klaar ben voor de Lintloop Max in Vleuten, begin november, waarvoor ik me heb ingeschreven. Deze is 5 Engelse mijl (+/- 8 km)

klaar voor de Ladies Run

Nog steeds in Den Haag. En vandaag stond de 6,4 kilometer op het programma. De vier Engelse mijl dus, de afstand die ik over een maand ook ga lopen bij de Ladies Run in Amsterdam. Met mijn gloednieuwe knalroze fluoriserende sokjes aan ging ik op weg. Normaal gesproken loop ik altijd door de duinen in Den Haag. Er is ook een route door het bos, maar een rondje is dan maar 1,5 kilometer, dus voor lange afstanden schiet dat niet zo op. Mijn plan was dus om door de duinen te rennen, maar dan deze keer niet richting Scheveningen maar richting Monster. Probleem met in de duinen rennen is, dat je eerst een gigantische heuvel op moet, om er te komen. Vandaag besloot ik eens een andere route te nemen en al voor de heuvel een fietspad in te slaan. Dot bleek een goede zet, want deze weg was helemaal niet stijl, maar liep in een keer gewon geleidelijk aan naar Kijkduin. Daar heb ik langs de boulevard gerend en nog via wat leuke bospaadjes. Echt een superleuke route. En het hardlopen ging ook goed. Deze route ga ik zeker onthouden. En als ik straks wat langere afstanden kan rennen, dan kan ik misschien eens naar Monster rennen. In elk geval heb ik de 6,4 kilometer zonder te wandelen uitgerend en daarna had ik zelfs nog energie over. Mijn tijd was dan ook niet de allersnelste (46 minuten), maar goed ik kom van ver, dus ik was best tevreden met mezelf. En ik ben in elk geval klaar voor de Ladies Run. Het zou mooi zijn als ik die in elk geval, net als vorig jaar binnen de drie kwartier kan lopen.

De duinen

Vanwege mijn verjaardag zit ik een paar dagen in Den Haag. De hardloopschoenen moesten mee, want ook in Den Haag moet er hardgelopen worden. Vandaag stond er 4,8 (daar maak ik meestal 5 van) km op het programma. Dit is 3 Engelse mijl. Nu loop ik als ik in Den Haag ben meestal door de duinen. Vandaag begon al goed, ik kon nergens goede sportsokken vinden. Dus dat werd lopen met gewone sokken. Ik kan zeggen dat dit niet het grootste succes ooit was. Mijn schoenen zaten nu toch enigszins wiebelig. Daarnaast had ik al snel last van zware benen. Dit zal komen door de twee pittige fitnesstrainingen die er de afgelopen twee dagen op het programma hadden gestaan. Vooral die van dinsdag was tamelijk hilarisch. Allemaal onmogelijke oefeningen, waarbij je dan bijvoorbeeld op een arm en een been moet leunen met gewichten in je armen en dat soort dingen. Ik ben denk ik een keer of vijf spontaan omgedonderd. Dit is overigens nog niks vergeleken bij de yoga-oefeningen die me morgen weer te wachten staan, die zijn sowieso anatomisch onmogelijk, maar ik vermaak me prima met zolang mogelijk proberen tot ik weer omval.
Terug naar het hardlopen, het lopen door de duinen ging vandaag echt extreem zwaar, het was ook tamelijk benauwd. Ik moet zeggen dat ik ook niet de gehele 5 km heb hardgelopen, ik heb ook nog een stuk gewandeld.Uiteindelijk heb ik de 5 km gelopen in 35.25 wat toch nog bijna een halve minuut sneller is dan vorige week. Maar toen heb ik natuurlijk een hele tijd gewoon stil gestaan, zonder dat ik het doorhad. Uiteindelijk mag ik niet ontevreden zijn met mezelf. Zaterdag staat de 4 Engelse mijl op het programma. Een mooie graadmeter voor de Ladies Run in september.

In het water gevallen

Vandaag stond de 5 kilometer (of eigenlijk 4,8) op het programma. Het begon goed, maar ineens begon het verschrikkelijk te plenzen. Nu vind ik regen tijdens het sporten helemaal niet erg. Ik vind het juist best fijn die afkoeling. Het probleem is echter dat mijn telefoon (zoals alle telefoons) helemaal niet van regen houdt en ik had geen zakken. Ik probeerde nog om mijn programma op pauze te zetten en dan het scherm te locken, maar dat ging allemaal niet en ondertussen begon het steeds harder te regenen. Gelukkig was ik net langs een gebouw met afdak gekomen, dus daar ben ik maar snel naar terug gesneld. Toen ik onder het afdakje stond, bleek dat mijn hardloopprogramma zichzelf had afgesloten. Vervolgens startte hij zichzelf weer op, maar het gedeelte dat ik tot nu toe had gelopen was niet bewaard. Uiteindelijk bleek dat je het scherm alleen kunt locken als het programma loopt (en dus niet op pauze staat). Net toen ik het programma opnieuw had aangezet werd ik afgeleid door een mevrouw die haar hondje kwijt was. Na een minuut ofzo, bedacht ik dat mijn programma natuurlijk al liep en dat ik zo natuurlijk nooit mijn beste resultaat zou verbeteren. Gelukkig liep ik dezelfde route als woensdag, dus wist ik ongeveer hoeveel 5 kilometer was. Maar ik kan de resultaten natuurlijk niet vergelijken nu. De laatste 3,2 kilometer liep ik echter in 21.17, bijna een minuut langzamer dan de 3,2 van maandag. Maar dat is vanwege alle avonturen onderweg natuurlijk niet heel erg verwonderlijk.

Nee he, niet weer...

Vandaag was het weer hardlooptijd, er stond 4.8 km. op het programma. De eerste kilometers gingen prima. Maar toen kreeg ik vanuit het niks ineens een enorme stekende pijn in mijn knie. Heel irritant, want ik heb wel genoeg knie ellende gehad de afgelopen jaren. En het gekke was, dat het ook nog mijn verkeerde knie was, of mijn goede knie, dat is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. In elk geval was het niet de knie waar nog ergens een kapotte meniscus verstopt zit. Helaas moest ik toch even stoppen met rennen, want ik wil natuurlijk niks forceren. Ik wilde in elk geval even kijken of het na een tijdje weer beter zou gaan. Dus ik heb een paar honderd meter even gewandeld en ben daarna weer gaan rennen. Daarna ging het gelukkig beter en heb ik mijn ronde af kunnen rennen. Uiteindelijk heb ik 5 kilometer gerend in 35,51 en daar ben ik echt niet zo heel ontevreden over.